داشتن حد و مرز

• داشتن حد و مرز و چهارچوب‌های اخلاقی‌ یکی‌ از زیربناهای فکر سالم، روحیه سالم، و زندگی‌ سالمتر است.  این چهار چوب‌ها در زندگی‌ روز مره ما تاثیر مستقیم و عملی‌ دارند، در نگهداری وقت، در کنترل عواطف، در دانستن جا و مکان و این که ما در چه زمانی‌ چگونه با بسیاری از شرایط کنار آماده و یا برخورد می‌کنیم.  یکی‌ از این محدوده‌های مهم اخلاقی‌ در گفتن جوک و حرف‌های خنده دار می‌باشد.  اگر ما اعدام و شکنجه را قبول نداریم چرا در جوک‌های خود به این رفتارهای وحشیانه به شکل شوخی‌ نگاه می‌کنیم و میخندیم؟  اگر ما حقوق کودکان را محترم میشمریم، چرا به گفتن جوکهای که  کودک آزاری و دست درازی جنسی‌ به کودکان را بامزه مینگارد، میپردازیم؟  در جوک‌های ما گویا که هیچ چهار چوبی و حد و اندازه‌ای وجود ندارد.  چرا از زنان به صورت فاحشه یا موجودی ضعیف و نادان نام آورده میشود، و چرا به لهجه اقلیت‌های ملی‌ ما در جوک‌ها میخندیم؟  از این چرا‌ها بسیار است، ولی‌ شاید جایی لازم باشد که از خندیدن به مسائل دردناک و ویران کننده دست برداریم و حتی در قالب شوخی‌ و خنده رفتار‌های غیر اخلاقی‌ را اشاعه ندهیم.

  داشتن حد و مرز شخصی‌ هم از نکات دیگری است که به روحیه سالم و روابط اجتماعی پوینده تر میانجامد.  در این راه، داشتن چهار چوب‌های فردی به ما کمک می‌کند که احتمال ضربه‌های اساسی را کمتر کنیم. البته مسائلی‌ چون تعارف و آبرو، ما را از آن بازمیدارد که از فکر خود، خواسته‌های خود، دید و نظر خود در زندگی‌ دفاع کنیم.  داشتن حد و مرز یعنی‌ که بتوانیم به  دیگران بگوییم که رفتار‌های ایشان با ما برای ما قابل پذیرش نیست.  ولی‌ در وحله اول باید بدانیم که ما حق نه گفتن را داریم، این همان مشکلی‌ است که در جوامع تعارف زده و ابرو هراس، فرد را از حق فردی خود دور می‌کند و ایشان بخشی از یک مجموعه بزرگتر میشود، که در آن جامعه بدون حد و اندازه میتواند برای همه تصمیم بگیرد

   شاید لازم باشد که در سال جدید آگاهانه تر بازنگری به رفتارهای جمعی و چهارچوب‌های فکری خود داشته باشیم

  
  

  ماهی‌ را هر وقت از آب بگیریم باز هم تازه است

  
  

  Poran Poregbal, MA, RSW, RCC

  Iranian Educators Society for Families